Torenvalk

Aan de FZ1000 heeft het niet gelegen – ik kreeg de vogel net niet op tijd scherp. (Je ziet het: hij heeft me al gezien!) Het resultaat is daarom een beetje gekunsteld. Volgende keer beter.

Torenvalk op Fort bij Krommeniedijk. ©2016 Huib J. Lirb

Torenvalk op Fort bij Krommeniedijk in boom aan keelzijde van het fort op 31 maart 2016. ©2016 Huib J. Lirb

 

 

 

IJsvogel

Vandaag heb ik met de FZ1000 opnames gemaakt van een IJsvogel. Het is vanwege gebrek aan vertrouwdheid met het toestel niet gelukt de video opnames op tijd goed scherp en steady te krijgen – het vogeltje heeft me verrast – maar de pogingen hebben me toch een paar mooie beelden opgeleverd. En de ijsvogel had een visje te pakken!

IJsvogel met visje op een lisdodde aan de sloot achter de eendenkooi op Ruigoord ©2016 Huib J. Lirb

IJsvogel met visje op een lisdodde aan de sloot achter de eendenkooi op Ruigoord ©2016 Huib J. Lirb

Zie hier de duik. Door een verkeerde reflex miste ik helaas de gang naar boven.

IJsvogel duikt sequentie 4K. ©2016 Huib J. Lirb

IJsvogel duikt sequentie 4K. ©2016 Huib J. Lirb

De vis wordt eerst een paar keer zijwaarts geslingerd om vervolgens nog even te worden opgegooid om ’em dan in de goede positie op te kunnen vangen. “Niet spelen met je eten!”

Ijsvogel maakt visje af. ©2016 Huib J. Lirb

Ijsvogel maakt visje af. ©2016 Huib J. Lirb

 

 

 

Safe Passage Amsterdam – een geslaagde manifestatie met persoonlijke pech

Safe Passage Amsterdam 27 februari 2016

Safe Passage Amsterdam 27 februari 2016
Stills van de osmo opnames

Collage van onze beelden van de manifestatie voor een meer humaan vluchtelingenbeleid op het Museumplein te Amsterdam, gelijktijdig gehouden met soortgelijke manifestaties onder hetzelfde motto in meer dan 120 steden in Europa.
De foto die ik gisteren heb geplaatst van de Nôtre Dame is de eerste en de laatste die ik jullie kan laten zien van de nieuwe LZ1000 want vandaag zijn we bestolen. Vandaag hebben we vrijwilligerswerk verricht op het Museumplein ten behoeve van de manifestatie “Safe Passage” voor een humaan vluchtelingenbeleid (“European march for the refugees rights”), waaraan hier in Amsterdam althans hebben deelgenomen, onder andere, vertegenwoordigers van Oxfam Novib, Artsen Zonder Grenzen, Amnesty International, Stichting Bootvluchtelingenhulp. We hebben goed gedraaid met drie camera’s en twee audiorecorders. We zijn klaarblijkelijk gevolgd naar het restaurant waar we daarna voor de lunch hadden afgesproken. Vermoeid zaten we op ons gerecht te wachten en een van ons ging even twee minuten naar het toilet; de rugzak met apparatuur– die niet eens onveilig onbeheerd was neergezet – werd geruisloos van onder onze stoel vandaan weggegrist door een spaanstalig gedrongen mannetje, ongeschoren en met kort haar achter en iets langer boven. Een kwestie van nog nog geen twee minuten. Ik ben erachteraan gegaan maar tevergeefs; hij zal in een auto zijn gesprongen die was voorgereden, want hij was kort daarvoor aan de telefoon (vandaar dat ik wist dat hij spaanstalig was). Ik heb meerdere politiemensen gesproken en er zijn ook camerabeelden van de dief – de restauranthouder is zo aardig mij daarvan een kopietje te geven en ook het gebruikte glas van de dief zal worden bewaard; de lunch kregen we trouwens gratis – voor hem is het ook een ramp dat zo’n schurk nu net zijn zaak heeft uitgekozen. Ik sta bij vrienden en bekenden bekend als een uiterst voorzichtige veiligheidsfreak en ik beloof de daartoe behorende eigenschappen in de komende jaren nog sterker te ontwikkelen – meteen een slotje om de tassen zodra we zitten of stilstaan, net als op de eerste dagen van de vacanties! Morgenavond doe ik aangifte op afspraak en aanwijzing. De zojuist door mij thuis nauwgezet getabuleerde schade bedraagt circa 6600 euro (ex BTW) – ik kon dat goed nagaan want ik stel mijn setjes voor draaidagen altijd zeer precies op maat samen. Een klap dus. We hebben hoe dan ook 1000 euro eigen risico dus de strop is strak. (Maar we hoorden gisteren op het nieuws dat zzp-ers dit jaar hun slag kunnen slaan vanwege het schrikkeljaar en dús een extra declareerbare dag! Met dank aan de mensen van het CBS die altijd heel nuttig werk doen; wiskunde en rekenkunde is per slot van rekening álles tegenwoordig.) Bovendien is mijn operationele vermogen voor de komende tijd uiteraard danig verzwakt maar toch ben ik meteen op het internet gegaan om enkele noodzakelijke items te vervangen (CVP had de Sachtler statiefplaat bijvoorbeeld). Gestolen zijn onder andere: Panasonic LZ1000, Panasonic GH3 met G X lens1:2,8f 2-35mm, Vocas Mattebox met Schneider graduaten 4×5,6 filter, Tascam DR100, Tascam DR10 met Sennheiser lavalier, Fotga Follow Focus, Edelkrone FlexTilthead en PocketRig2, een zooitje SD kaartjes, twee essentiële statiefplaten, kabels, grip en natuurlijk de rugzak zelf. Ik zeg er tot slot bij dat deze nare ervaring geheel los staat van het volkomen geslaagde evenement dat hier toevallig de aanleiding toe heeft gegeven – de manifestatie voor een humaner beleid aangaande vluchtelingen was een groot succes dat, naar wij hopen, zijn weerklank zal krijgen in de politiek en de maatschappij.
 
(P.S. De enige beelden die we er nog van hebben zijn de B-Roll beelden die ik met de Osmo heb gemaakt – natuurlijk hoop ik van dat ondersteunend bedoelde materiaal toch nog een soort van clipje van te maken. Van enkele van deze beelden heb ik bovenstaande collage van “stills” gemaakt.)
 

Passalacqua

Vandaag schenken we eindelijk weer eens een bijzonder fijne koffie: Passalacqua.

Een vrolijke presentatie van onze Passalacqua souvenirs.   ©2016 Huib J. Lirb

Een vrolijke presentatie van onze Passalacqua souvenirs. ©2016 Huib J. Lirb

Voor een indruk van de geboorteplaats van deze koffie heb ik ook een collage gemaakt van beelden van de zomervacantie van vorig jaar.

©2015-2016 Huib J. Lirb

Vacantie in Napels: Reggia di Caserta (beeldengroep in de vijver en aan de kop van de statige opgang), Vomero (Bar Mexico, Yo Soy Feliz), Quartiere Spagnuolo (metro station Toledo en omgeving tot aan Piazza Dante), Certosa (uitzicht)  ©2015-2016 Huib J. Lirb

 

 

De beste wensen voor 2016

 

 Dit zijn de restanten van het kerstdiner en -feest dat Sofia heeft gehouden voor en met haar vrienden en vriendinnen op de 23e. ©2016 HJLirb

Dit zijn de restanten van het kerstdiner en -feest dat Sofia heeft gehouden voor en met haar vrienden en vriendinnen op de 23e. ©2016 HJLirb

Een gelukkig nieuwjaar toegewenst! Het waren weer fijne feestdagen die, zoals de foto toont, hun sporen duidelijk hebben achtergelaten.

De wonderlijke bloedband van de Napoletanen met hun beschermheilige

 

Wikipedia Creative Commons: Paola Magni - Flickr: Napoli. Il sangue è vivo. (https://it.wikipedia.org/wiki/San_Gennaro#/media/File:Napoli._Il_sangue_è_vivo.jpg)

Kardinaal Crescenzio Sepe voert het vervloeibaringsritueel uit.Wikipedia Creative Commons: Paola Magni – Flickr: Napoli. Il sangue è vivo. (https://it.wikipedia.org/wiki/San_Gennaro#/media/File:Napoli._Il_sangue_è_vivo.jpg)

Het wonder is weer geschied: het bloed van de Heilige Januarius is vloeibaar geworden. En daarmee is ook de spanning opgelost die de aanwezige gelovigen in de dom van Napels gisteren zowat de hele dag in zijn greep had gehouden, vanaf de vroege ochtend tot zo laat als 17:50u. De 16e december is één van de drie dagen in het jaar waarop de (diepgelovige) Napoletanen uitzien naar de oplossing van het bloed van hun beschermheilige dat de rest van de tijd in gestolde vorm bewaard zou zijn gebleven in het vacuüm van de veertiende-en-achttiende eeuwse ampule (zie eindnoot). Deze dag markeert en gedenkt de uitbarsting van de Vesuvius in 1631 die, zo wordt geloofd, nog tijdig werd beëindigd door de miraculeuze weerstand van de relieken van San Gennaro. (De andere twee dagen markeren de naamdag van de heilige – 19 september – en de dag waarop de relieken weer worden teruggezet in de catacomben – de eerste zondag van mei.) Dankzij de tijdelijke oplossing van het gestolde bloed van de heilige is de stad voorlopig weer gevrijwaard van een ramp (of “weet” men althans dat de stad dat is) waardoor hij anders nog zou worden getroffen in de komende termijn die, zo neem ik aan, in dit geval duurt tot de eerste zondag van mei. Het is een prachtig voorbeeld van dwangmagie of “instrumentele magie” – bekende begrippen in de sociologie en antropologie (Malinowski, Levi-Strauss, Mauss, waarbij te denken valt aan het trefwoord “mana”) – waarin door ritueel handelen een eerder (vermeend) wonder opnieuw word afgedwongen (of afgesmeekt). Persoonlijk vind ik het niet iets om te ridiculiseren maar juist te respecteren: laat mensen hun blik maar op het goede vestigen, op hoop, op vertrouwen; en laat ze zich daarbij maar rekenschap geven van hun kwetsbaarheid, afhankelijkheid en onmacht. Dat de verbeelding daarbij wonderlijk is, stoort mij in het geheel niet; sterker nog, de verbeelding kan ook verrijkend werken! De gelovigen van Napels voelen zich in ieder geval weer goed beschermd door hun schutspatroon: de stad is veilig. Want hoe dan ook, zo besluit het artikel op de website Vesuviolive, weten de Napoletanen toch altijd wel oplossingen te vinden voor rampen, zo niet met de handen uit de mouwen dan toch met de handen gevouwen … in gebed.

Eindnoot. In 2010 heeft een moleculair bioloog van de Napoletaanse universiteit Federico II,  Giuseppe Geraci, verklaard er na vier jaar onderzoek en experiment in te zijn geslaagd om de conversie van oud bloed van vaste stof tot vloeibaar en weer terug te reproduceren met behulp van middelen die in de veertiende eeuw bekend en beschikbaar waren; hiertoe is een vergelijkbare oude ampule geopend, eentje uit het klooster Eremo dei Camaldoli die niet meer aan een persoon of precieze context kon worden toegeschreven, en heeft het team eigen bloed gebruikt om de chemische processen te reproduceren  (Il Mattino 5 februari 2010). De ampule bevat dus vrijwel zeker menselijk bloed dat na eeuwen nog steeds vloeibaar kan worden om later weer te stollen weer stollen, door de bewegingen en temperatuurwisselingen die in het ritueel van de inspectie zijn verwerkt. Dit betekent natuurlijk niet dat de bloedresten in de ampule ook echt van de heilige Januarius was. Deze man was een martelaar uit de derde eeuw wiens relieken reeds in de vierde eeuw werden vereerd. De ampule dateert uit de achttiende eeuw met een kern die tenminste zou dateren uit de veertiende eeuw, uit welke eeuw ook de eerste getuigenis van het wonder dateer (voor meer over de dateringen en onderzoeken, zie het Italiaanse Wikipedia artikel over San Gennaro).  Maar hoe wonderlijk of weinig (ver)wonderlijk men de gebeurtenis van de “vervloeibaring” ook zou vinden, iedere keer wordt er toch iets wonderlijks in Napels verricht. “Het werkelijke wonder van Sint Januarius is het geloof zelf dat het vermogen heeft om mensen gerust te stellen. Het is de affectie die de Napoletanen hebben voor hun beschermheilige en zijn relieken”, aldus Geraci (in het geciteerde artikel van Il Mattino: «Il vero miracolo di San Gennaro è la fede che è capace di suscitare. L’affetto dei napoletani per il patrono e per la sua reliquia», gevolgd door de mooie verwijzing van de journalist – mogelijk Michele de Lucia– naar “de zekere bloedband” tussen de stad en zijn patroon: “Legame di sangue, stavolta senza dubbi.” (zie de verwijzing hierboven, naar Il Mattino van 5 februari 2010).