De Catalaanse Troebelen 16 – Een Catalaanse regering-in-ballingschap in het bestuurlijk hart van de EU?

Feliz verwees vanmorgen naar de recente verklaring van Alfred de Zayas over de legitimiteit van het Catalaanse onafhankelijkheidsstreven  volgens Internationaal Recht.

Haar bericht: “The right of self-determination is a right of peoples and not a prerogative of States to grant or deny. In case of a conflict between the principle of territorial integrity and the human right to self-determination, it is the latter that prevails.”  Alfred de Zayas – consultant to the Office of the High Commissioner for Human Rights and expert for civil and political rights. Voor een volledig profiel zie: http://www.ohchr.org/…/Is…/IntOrder/Pages/AlfredDeZayas.aspx Wanneer gaat de EU naar deze man luisteren?”

Mijn eerste reactie:

Zo is het. Iedereen zou er naar moeten luisteren want het moet eens uit zijn met de algehele ridiculisering en verdraaiïng van de Catalaanse zaak. Vooral ook die onwetende televisiejournalisten van de NOS die van de ene verbazing in de andere vallen waardoor ze inmiddels kennelijk in totale verwarring zijn (“Rob, weet jij waar Puigdemont is?” – “Nee, ik weet het ook niet…”) nu Puigdemont en een paar van zijn ministers naar Brussel zijn uitgeweken (“gevlucht” zeggen ze op TV) om juist daar verder te werken aan de acceptatie van de nieuwe Catalaanse Republiek. Iets wat ze natuurlijk niet zou lukken in Spaanse gevangenschap; en daarom zou het mijns inziens idioot zijn om, zoals de Belgische vice premier vanmorgen verklaarde, “bij je volk te blijven” nu je eenmaal de onafhankelijkheid hebt uitgeroepen, aangezien je dan alleen maar kan hopen glorieus te worden afgevoerd in een arrestantenbusje van de Guardia Civil (http://www.lavanguardia.com/…/apuros-gobierno-belgica…). Maar goed, nog even over de relevantie van Internationaal Recht, voor degenen die daar nog waarde aan hechten: alle geïnteresseerden (en vooral dus ook allen die sowieso regelmatig hun zegje erover doen) zijn met klem en van harte uitgenodigd om de bevindingen en interpretaties van de Zayas nu eens eindelijk te lezen want, ach, het zijn de Verenigde Naties maar. Laat men dan tenminste artikel 63-77 lezen van het United Nations Official Document van 7 augustus 2014 (http://www.un.org/ga/search/view_doc.asp…). Nr 67 is er bijvoorbeeld eentje die Rutte, Junker, Rajoy, Macron, Merkel en alle andere elders van natie-staten in hun zak kunnen steken: “The implementation of self-determination is not exclusively within the domestic jurisdiction of the State concerned, but is a legitimate concern of the international community.” Het is geen interne aangelegenheid. De Catalaanse regering in ballingschap verdient dan ook politiek asiel.

La incredulidad ante la noticia de que Carles…
LAVANGUARDIA.COM
Over een uur wordt een verklaring van Puigdemont verwacht in de Brusselse Pers Club: het zou kunnen dat hij dan bekend maakt een regering in ballingschap te vestigen (te hebben gevestigd) in het bestuurlijk hart van de Europese Unie (https://www.demorgen.be/buitenland/puigdemont-spreekt-pers-straks-toe-in-brusselse-press-club-nadat-residence-palace-aanvraag-weigert-b696877d/).  Ja, beste mensen bij de NOS, zo onlogisch zijn de stappen allemaal niet!

Update 13:45u

Zojuist heb ik de persconferentie van Puigdemont gezien (via ccma). Terwijl de ene helft van zijn republikeinse regering nog aanwezig is in Catalonië (o.l.v. de vice-premier Junqueras, afgezet door Spanje krachtens artikel 155 maar nog in functie voor de Republica Catalana) is de andere helft onder zijn leiding naar Brussel gegaan. Dit is niet zomaar een vlucht, stelt hij, maar een poging (a) om te voorkomen dat er gewelddadigheden in Catalunya zouden kunnen ontstaan, zodra het Spaanse gezag tot arrestaties zou overgaan en de Catalanisten hun mensen zouden willen verdedigen en (b)  om tegelijkertijd in Brussel, in de hoofdstad van de EU, in vrede en veiligheid te kunnen meewerken aan de voorbereidingen van de vrije verkiezingen in Catalonië (of je dat nu ziet als republiek of als regio) die de regering van Rajoy (Partido Popular) met steun van o.a. de PSOE en Ciudadanos (https://politica.elpais.com/politica/2017/10/10/actualidad/1507639030_362710.html) in het kader van de werking van artikel 155 nu zelf heeft aangekondigd voor 21 december. (Laten we dan wel hopen dat de CUP die niet op hun beurt gaat boycotten, als een spiegelbeeld van het referendum van 1 october, want dan komt er nooit duidelijkheid.)

Puigdemont is daartoe niet naar België gekomen om daar asiel aan te vragen, maar naar Brussel als de hoofdstad van de EU. Daar roept hij opnieuw op tot dialoog. Het lijkt er zodoende op dat hij als het ware asiel aanvraagt van de EU; dat kan op zich helemaal niet, maar de logica klopt: als Europees burger verwacht hij bescherming van de EU tegen wat hij betoogt te zijn de onrechtmatige agressie van de Spaanse overheid. Puigdemont hekelde de afzijdigheid van Europese politici en regeringsleiders en inderdaad verwijst dit weer naar het oordeel van de Verenigde Naties waarover ik zojuist ook heb bericht (Interim report of the Independent Expert on the promotion of a democratic and equitable international orderUnited Nations Official Document van 7 augustus 2014 (http://www.un.org/ga/search/view_doc.asp…), article nr. 67: “The implementation of self-determination is not exclusively within the domestic jurisdiction of the State concerned, but is a legitimate concern of the international community.”). 

Nu zullen ze in de Europese wandelgangen pas echt een hekel hebben gekregen aan de Catalanen. Puigdemont verzekert dat het niet de bedoeling is om België in verlegenheid te brengen – en de EU zou voor dit soort dingen (nog zonder precedent?) toch eigenlijk, lijkt me, een diplomatiek afgezonderde plaats moeten hebben, een fysieke plek in Brussel die los staat van België. Hij zal ook terugkeren naar Catalonië zodra hij garanties krijgt van Rajoy en de zijnen dat hij in vrijheid en dialoog zal kunnen doorwerken. Ook hoopt hij dat de Spaanse regering de uitslag van de verkiezingen die zij zélf heeft uitgeroepen zal respecteren. Dat is namelijk niet geheel zeker na de verklaring van Pedro Sanz, de vice-president van de Spaanse Senaat, gisteren dat mócht er na de verkiezingen weer een regio-regering komen die onafhankelijkheid probeert te bewerkstelligen, dan gebruiken we artikel 155 gewoon ook weer opnieuw (http://www.larazon.es/espana/pedro-sanz-si-tras-el-21-d-hay-un-gobierno-fuera-de-la-ley-habra-otro-155-PE16747080; en https://www.vilaweb.cat/noticies/el-vice-president-del-senat-diu-que-es-podria-tornar-a-aplicar-larticle-155-despres-del-21-d)

 

De Catalaanse Troebelen 15 – Schaak!

Facebook stukje 26 october 2017

Nota bene. Onderstaand bericht is (voorlopig) achterhaald door de verklaring van Puigdemont van 17:00u. Wederom is een aangekondigde maatregel opgeschort, deze keer die van de uitschrijving van verkiezingen en wel vanwege de (door Puigdemont) vermeende onduidelijkheden van de kant van de Spaanse regering; waarbij het lijkt te gaan om een gebrek aan garanties over wat de PP van plan zou zijn te gaan doen met het artikel 155. Ik weet het niet zeker, maar het lijkt me dat de Catalanisten willen voorkomen dat de mogelijk beoogde verkiezingen om de een of andere reden toch weer ongeldig zouden kunnen worden verklaard, net als het referendum van 1 october j.l. Kortom: we wachten af hoe dit spannend partijtje “constitutioneel tennis” verder gaat (voor deze term: http://www.euronews.com/…/what-on-earth-is-going-on-in-catalonia)

Over een paar minuten [update om 15:00u – misschien later vandaag pas] zal, naar verwachting, Puigdemont het Catalaanse parlement ontbinden en nieuwe verkiezingen aankondigen (noot 1). Dat is een briljante zet. Want als er alleen nog een demissionair Catalaans bestuur is, dan is het nóg moeilijker voor Rajoy om zelf de schijn van “legaliteit” van zijn eigen acties hoog te houden (zie noot 2). De schorsing van het bestuur krachtens artikel 155 is dan immers overbodig geworden. Niet alleen overbodig maar, ook volgens de PSOE die tot dusver de PP steunen, juridisch en politiek ongeoorloofd (http://www.ccma.cat/…/el-psoe-avisa-que-am…/noticia/2817310/). En Puigdemont geeft zodoende de Catalanen een nieuwe kans om zich democratisch uit te spreken deze keer zonder daarmee op bezwaren van de Spaanse Constitutie te stuiten.

Noot 1. Het is nu mogelijk geworden om nieuwe verkiezingen uit te schrijven omdat de regering van Puigdemont niet meer het vertrouwen heeft van alle coalitiepartners. De CUP wilde – wil – namelijk niets anders dan het onmiddellijk uitroepen van de onafhankelijkheid en neemt afstand van de “opschorting” van die verklaring door Puigdemont die, zo herinneren we, bedoeld was om de Spaanse regering de gelegenheid te geven om de politieke dialoog aan te gaan (en tussentijds, zo men tevergeefs hoopte, internationale steun voor het Catalaanse pleit te vinden). Terwijl de CUP kennelijk in een illusoire wereld leeft waar de wil van de massa automatisch zal zegevieren alleen maar omdat de wil zo sterk is (http://www.lavanguardia.com/…/cup-puigdemont-elecciones-aut…), is Puigdemont in onze werkelijkheid een knap schaakspel aan het spelen dat hij misschien toch zal kunnen blijken te winnen.

Noot 2. De Partido Popular van Rajoy is zelf al in legalistische problemen gekomen door de discutabele (en door onder andere Amnesty International veroordeelde) arrestatie en hechtenis van twee aanvoerders van de onafhankelijkheidsbeweging, de twee Jordi’s (https://www.amnesty.org/en/documents/eur41/7308/2017/en/), op beschuldiging van het samenzweren tot het aantasten of veranderen van de legale publieke orde )het delict van “sedicion”, waarvoor, in kritiek, zie https://www.ara.cat/…/sedicions-altres-tripijocs-legals_0_1…). De regering, die nu steeds hamert op het tweede artikel van de Constitutie (Spanje is één en ondeelbaar al bestaat het uit meerdere regio’s en “nationaliteiten” – inderdaad een fatale dubbelzinnigheid) had zich in eerste instantie al niet aan de Constitutie gehouden door het eerste artikel niet voldoende te honoreren d.w.z. de afdoende bescherming en garantie van regionale autonomie). En gisteren haastte de regering zich om de implementatie van artikel 155 zo snel mogelijk door de senaat te jassen, zonder het recht van amendement te eerbiedigen (https://www.vilaweb.cat/…/missatge-desesperat-duna-senador…/). Ze wilden Puigdemont vandaag al ontbieden om hem ermee te confronteren maar die was ze voor, met een eerdere afspraak in zijn eigen parlement. Die afspraak gebruikt hij vandaag om de Spaanse regering opnieuw een stap voor te zijn. Wat voor veel buitenstaanders en tegenstanders op verwarrende stappen lijkt, is in feite de ontwikkeling van een briljante strategie van Puigdemont en de zijnen.

De Catalaanse Troebelen 14 – een wanordelijke vlucht?

Facebook stukje d.d. 24 october 2017

Veel veldslagen in de pre-moderne wereld eindigden met een massale wanordelijke vlucht van de verliezende partij (Engels: “rout”) waarop de winnende partij de optie kon nemen om hard in achtervolging te gaan (“pursuit”) – waartoe dan vooral de cavalerie diende – teneinde zoveel mogelijk slachtoffers te maken. Hierbij is “timing” natuurlijk belangrijk alsook de inschatting van het risico, voor de achtervolgers, dat de vluchtende partij zich plotseling toch zou herstellen en hergroeperen (“rally”) of dat er zelfs sprake was van een vooropgezette valstrik. Puigdemont en de zijnen zijn weliswaar nog niet op de vlucht geslagen, in tegenstelling tot veel bedrijven, maar de veldslag heeft wel het kantelpunt bereikt. En er zullen geen versterkingen van bondgenoten meer komen. De Spaanse cavalerie (in de vorm van de pro-Spaanse pers in samenwerking met het justitieel apparaat en de politieke elite van Madrid) is in ieder geval wel al tot de achtervolgingsaanval overgegaan. En ze lijken er zoveel mogelijk in de rug te willen neerslaan.

En nog slechts weinigen herinneren zich kennelijk nog dat de gedoodverfde verliezers in vrede ten tonele waren gekomen. Bij de stembus.

Update 17:00u: ik heb zojuist begrepen dat de nieuwsvoorziening van de Catalaanse televisie en radiozenders krachtens artikel 155 mogelijk ook zal worden “overgenomen” door de regering: http://www.catalannews.com/…/possible-takeover-of-catalan-p…

Eerdere voorbeelden van discutabele, tendentieuze zo niet geheel onterechte aantijgingen en aanklachten:

https://elpais.com/…/2017/10/12/inen…/1507813929_268516.html

https://elpais.com/…/2017/09/29/inen…/1506697968_724967.html

http://www.lavanguardia.com/…/alfonso-dastis-bbc-violencia-…

https://twitter.com/eduardvoltas/status/922206434955333636

De Catalaanse Troebelen 12 – De Catalaanse onafhankelijkheidsverklaring onder ontbindende voorwaarden

Facebook stukje 11 october 2017

Ik denk dat veel mensen Puigdemont nog steeds onderschatten. Dat geldt voor mensen die denken dat hij opeens koudwatervrees kreeg. Dat geldt ook voor de fanatiekelingen die afdropen zodra hij, net na de afkondiging van de onafhankelijkheid, bekend maakte de zaak nog even op te schorten voor de dialoog (met bemiddeling). Puigdemont volgt een briljante strategie. Die had men kunnen afleiden uit eerdere publicaties (http://www.lirb.nl/historia-the…/de-catalaanse-troebelen-10/). De zaak van het Hooggerechtshof van Quebec uit 1996 indachtig wellicht (http://www.lirb.nl/…/de-catalaanse-troebelen-11-het-recht-…/), heeft hij nu de kwestie mogelijk met succes naar een platform van internationale bemiddeling gebracht. Zodat het internationaal recht erop van toepassing kan worden geacht. Dan is het niet meer Rajoy’s interne kwestie. En Rajoy komt nu wel heel erg in zijn hempie te staan als hij nu nog weigert te onderhandelen met de Catalanen. Welkom in het parallel universum van de Catalanen, meneer Rajoy!

De Catalaanse Troebelen 10b – Facebook stukjes van 2 tot 9 october

Facebook stukje van 2 october 2017 (09:10)

De propaganda-oorlog woedt hevig. De hele wereld heeft inmiddels de afschuwelijke beelden kunnen zien van het (in mijn oordeel) fascistisch staatsgeweld (en meer neutraal gezegd “buitensporig optreden”) gepleegd door de militaire en nationale politie-eenheden van de Spaanse Staat tegen vreedzame burgers die alleen maar probeerden hun stem uit te brengen. De misdadigheid ligt voor velen aan de zijde van de mannen met helmen bivakmutsen schilden wapenstokken geweren met rubber kogels en militaire kistjes. Maar voor anderen ligt de misdadigheid bij de onschuldig ogende mensen van alle leeftijden die in de schooltjes in de rij stonden voor de stembus. Lees El Pais, bijvoorbeeld, of, veel erger, lees in ABC. Volgens een bericht in die krant moet de Mossos d’Esquadra nu snel worden aangepakt omdat met het gebrek aan bereidwilligheid van deze Catalaanse politie om de nationale ordetroepen bij te staan in het neerslaan van de Catalaanse opstandelingen (“una pasividad «clamorosa»”) de veiligheid van hun “collega’s” in gevaar is gebracht. Ze eisen de vervolging van Trapero, de Catalaanse held van de week tijdens de jihadistische aanslagen van deze zomer (http://www.abc.es/…/abci-policia-y-guardia-civil-creen-tend…).
Zo zie je ook nu op TV hoe de Spaanse televisiezender Antena3 steeds een opeenvolging van beelden in een “loop” toont waarop te zien is hoe de Guardia Civil en de Nationale Politie in conflict (dreigen) te komen met leden van de Catalaanse politie. Je ziet hoe de Mossos proberen tussen de Guardias Civiles en de burgers te komen. Ze worden geduwd en geïntimideerd waarop de bevolking dan verontwaardigd opkomt voor de Mossos. Je ziet hoe agenten van de Mossos ruw worden weggeduwd door de Guardia Civil en de Nationale Politie. Tussendoor zien we – het kan niet geheel worden overgeslagen – een van de video’s met het buitensporig geweld tegen de burgers; maar direct daarop zie je weer hoe in andere scenes de Guardias Civiles afdruipen tegenover een menigte van mensen die hun handen omhoog steken, vooruit lopen en roepen “Wij zullen stemmen!” Arme Guardias Civiles! En dan is er inderdaad dat onvermijdelijke gevalletje waar een Spaanse agent is getroffen, in dit geval door een stoel die tegen zijn kevlar vest en helm is toegegooid. (Dát fragment, waarin je hem met een schwalbe ziet neergaan, blijft terugkomen, ook over het interview met Colau heen, de burgemeester van Barcelona en mijns inziens de meest geschikte persoon om de dialoog verder mee aan te gaan. De insteek van deze klaarblijkelijk pro-Spaanse zender is in ieder geval duidelijk). Ja, behalve de circa 850 gewonde burgers zijn er ook 30 politiemensen gewond geraakt. Op de achtergrond horen we commentatoren discussiëren over de enorm moeilijke en benarde situatie waarin de Guardia Civil en de Nationale Politie overal werd gebracht door toedoen van – zo is de onterechte suggestie – de menigte in de illegaliteit van het referendum. Een mevrouw beklaagt zich er tenslotte over dat het democratische Spanje nu zo sterk is overweldigd door de Catalaanse criminelen met hun illegale referendum.
En zo kunnen Spanjaarden kennelijk “spinnen”, met een grote zwier, dat zij het slachtoffer van gisteren zijn, en niet de Catalanen. Niet om het een of ander – zeg ik – Catalunya hoort niet bij Spanje. Visca Catalunya lliure!

Facebook stukje van 2 october 2017

In de besloten gezelligheid van een handjevol Facebook vrienden stel ik voor vanavond, als uitsmijter voor het slapen gaan, nog even wat te goochelen met getallen. (Dat is inderdaad “goochelen” en niet “Googlen” of “Goog(e)len”.)

Want wat is het toch onredelijk dat men er automatisch van uitgaat dat de mensen die (bij verkiezingen als dat referendum van gisteren in Catalunya) niet zijn gaan stemmen allemaal “tegen” zouden hebben gestemd, als ze toch zouden zijn gekomen. Dan hadden ze toch gewoon moeten komen stemmen? En er zijn ook gewoon nee-stemmers gekomen. Niet heel veel, maar dat is nu misschien juist zozeer van betekenis. En de thuisblijvers? Veel mensen in Catalunya durfden niet te stemmen – daar zaten wellicht ook mensen tussen die “ja” hadden gestemd. Maar door ervan uit te gaan dat het allemaal nee-stemmers waren, kun je van een 90% in “de analyse” gemakkelijk weer een 42% maken. Dat hoor je nu overal gebeuren. Vergeet ook niet, beste mensen, dat naar schatting zo’n 700.000 uitgebrachte stembiljetten (die mogelijk ook voor 90% “ja” hadden aangekruist gekregen) door de Guardias Civiles en de Nationale Politie in beslag zijn genomen. De opkomst voor dat referendum dat volgens Rajoy nooit is gehouden zal dan ook veel groter zijn geweest dan de 42.3% die we vandaag steeds lezen (bijvoorbeeld hier: https://fd.nl/…/geweld-bij-catalaans-referendum-schokt-euro…). De 700.000 verdwenen stemmen zouden echter zo’n 13% van het totaal aantal stemgerechtigden van 5,3 miljoen beslaan. Daarmee zou de opkomst uitkomen op 55%, waarvan dan 90% ja zou kunnen hebben gestemd. Tja, dan kom je inderdaad uit op 50-50. Maar, en dit is een belangrijke “maar”, alléén als je zeker weet dat alle thuisblijvers “nee” zouden hebben willen stemmen. Kunnen we daar niks mee. Ja, kijk dan naar wie wél is komen opdagen. O ja, dan is het resultaat 90%….

N.B. Ik ben notoir slecht met getallen, dus als er iets in dit verhaal niet klopt, laat het me dan gerust weten. Beleefd graag.

Naschift d.d. 23 october 2017: Vandaag (23 oct) trof ik online een stuk aan van Pieter Bauwens (hoofdredacteur van doorbraak.be), van 6 october (https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2017/10/06/hoe-politici-rekenen/), dat langs een vergelijkbare lijn loopt. “Politieke wiskunde is: je goochelt met cijfers tot je een resultaat, dat voor jouw politieke overtuiging slecht uitkomt, kan ombuigen tot een resultaat dat jouw politieke overtuiging ondersteunt.” Dat is een mooi trefwoord: “politieke wiskunde”.

Facebook stukje van 2 october 2017

Nog een paar beelden van het Spaanse politiegeweld van gisteren. Traangas deze keer en niet alleen de wapenstok. Voor onze premier Rutte: wanneer de Spanjaarden hun juridische gelijk halen, levert dat soms beste “heftige” beelden op, hè Mark?

 

Facebook stukje van  5 october 2017

Timmermans heeft natuurlijk groot gelijk door te wijzen op ieder’s noodzaak om altijd de macht van de wet – de rechtsstatelijkheid (the rule of law) – te respecteren in de democratische lidstaten van de EU; en hij heeft gelijk dat iedere afwijking daarvan, gedragen door een gepassioneerde wilsovertuiging, voor iedereen een precedent schept voor mogelijk misbruik tegen zichzelf in een later stadium. Aan zijn nadrukkelijke verklaring van dit punt, waarmee de Catalanisten bij volharding in het ongelijk zijn gesteld, voegt hij net zo overtuigd toe dat er altijd ruimte moet zijn voor dialoog. En hij stelt dat die ruimte er is in Spanje. Maar is dit nu een poging tot de beoefening van dwangmagie? Want de regering van Spanje wil de dialoog met de Catalanisten helemaal niet aangaan. De koning overigens evenmin. Dat willen ze nu niet en ze hebben het de afgelopen jaren ook herhaaldelijk geweigerd. In plaats daarvan geven ze liever een klap op het hele onderwerp. Klaarblijkelijk zelfs met de wapenstok. Dus, nominaal klopt het standpunt van Timmermans (e.a.) als een bus: maar hoe redelijk is die rechtsstatelijkheid (a) zónder de bereidwilligheid om in dialoog te gaan met dissidenten; en (b) mét de praktische bereidwilligheid om gehoorzaamheid af te dwingen met geweld (zonder daar ooit excuses voor aan te bieden)? Moet niet de “geest” van de rechtsstatelijkheid gereflecteerd worden in de houding van de gezagsdragers, de politieke leiding en het staatshoofd? Het nominale (d.w.z legalistische) verhaal is gemakkelijk te verdedigen. Maar de praktijk is nu dan toch in strijd met de principes waarop de EU is gebaseerd (zie mijn vorige bericht over de preambule en de algemene bepalingen van het verdrag van Lissabon). Had het Europees parlement niet tenminste kunnen eisen dat Rajoy en de zijnen excuses zou aanbieden, een compensatie voor getroffenen zou bieden en een bemiddelde dialoog zou accepteren? Is de onverzettelijkheid en het machtsmisbruik van de Spaanse regering, hoezeer die ook grondwettelijk in haar gelijk zou staan, te verenigen met “the rule of law” zoals de unie dat wil zien?

AUDIOVISUAL.EUROPARL.EUROPA.EU
Met een antwoord van Feliz Coll:
Fijn dat Timmermans wijst op de wet, en in dit geval op de grondwet. Maar is het niet zo dat de wet niet statisch is maar constant in beweging, al naar gelang de moraliteit, zeden en gewoonten van een volk? En dat die constant aan verandering onderhevig zijn? Bijvoorbeeld; naar mate in onze maatschappij het meer acceptabel is geworden dat mensen van gelijkelijk geslacht met elkaar langdurig samenleven, de mogelijkheid om een huwelijk aan te kunnen gaan meer gewenst werd en uiteindelijk in 2001 realiteit is geworden. Nu is dit een aanpassing in ons Burgerlijk Wetboek, maar zelfs een Grondwet kan gewijzigd worden. Immers, als dat niet mogelijk was geweest, dan zou de helft van de Nederlandse bevolking tot op de dag van vandaag niet mogen stemmen – iets wat de SGP natuurlijk zeer welgevallig zou zijn geweest. Bij de grondwetswijziging van 1917 werd het passief kiesrecht voor zowel vrouwen als mannen ingevoerd, welk(e) grondwet (en grondrecht) in 1919 werd uitgebreid naar het actief kiesrecht voor vrouwen. De eerste vrouw die in Nederland van het actieve stemrecht gebruik maakte was Elise Spauwen-Schrijnemakers, echtgenote van de burgemeester van de gemeente Gronsveld (Limburg). Zij bracht op zaterdag 15 mei 1920 bij de gemeenteraadsverkiezingen van Gronsveld als eerste vrouw in Nederland haar stem uit (aldus Wikipedia). Het algemeen kiesrecht voor vrouwen en mannen werd met de grondwetswijziging van 1922 in de Grondwet opgenomen. Is dit zonder slag of stoot gegaan? Nee, natuurlijk niet, vele suffragettes, in binnen- en buitenland, hebben decennia lang moeten strijden voor dit recht, letterlijk, velen zijn gearresteerd, sommige zelfs gesneuveld. Maar uiteindelijk heeft de vrouw haar recht verkregen. Zo ook geldt dit nu voor de Catalanen; zij strijden voor hun recht op onafhankelijkheid. Dat hun recht op zelfbeschikking in strijd is met de grondwet van Spanje maakt hun recht op zelfbeschikking – en dus onafhankelijkheid – niet automatisch illegaal. De wet is de wet, maar mag en kan nooit leiden tot onderdrukking van een heel volk. Visca Catalunya lliure.

 

Facebook stukje van  6 october 2017

Gelet op de Catalaanse Troebelen van het heden geef ik een paar citaten uit andere historische contexten die toch wel prikkelend toepasselijk lijken voor de huidige.

1977
“Anders dan in Baskenland heeft het streven naar autonomie in Catalonië nooit radicale vormen aangenomen. Zoals de veteraan-journalist Carlos Sentis ons zegt: ‘De Catalanen willen alles via pact en dialoog oplossen'” (Eppo Jansen in NRC Handelsblad 13 April 1977).

1960
“Dit hebben Basken en Katalanen […] met de Spanjaard gemeen dat zij trots zijn op hun verworvenheden en bijna onbegrijpelijk trouw aan hun ‘patria chica’, dat is hun landstreek. Elke poging van Madrid om hen het landseigene te ontnemen, om hen te beperken in hun tradities en het gebruik van hun eigen taal, stuit op een grimmig verzet. Madrid is op dat punt meerdere malen ronduit beledigend. Niet alleen dat alle regeringsautoriteiten in beide landstreken afkomstig zijn uit Castilië, Andalusië of andere streken, niet alleen dat hier de censuur nog het strengst is en de politiemacht het grootst, kwetst de bevolking, maar vooral de stelselmatige onderdrukking van de eigen taal. [let op: dit citaat stamt uit de tijd van Franco.] Die onderdrukking wordt des te sterker gevoeld, omdat Madrid op dit punt slechts dirigeert en nooit overlegt en omdat enkele gezagsdragers bij de controle een fanatisme aan de dag leggen dat ronduit belachelijk is. Dit heeft een averechtse uitwerking en draagt slechts bij tot de hernieuwde groei van het regionalisme.” (De Tijd / Maasbode, 9 april 1960, p. 17)

2017
Als het zo lijkt dat de geschiedenis zich hier herhaalt (de Catalanen willen steeds in overleg gaan en Madrid dicteert gewoon unilateraal door), dan is dat het gevolg van het gebrek aan structurele verandering van het feit dat de Catalanen al die tijd een door Castilië onderworpen of, indien dat fijner klinkt, ondergeschikt volk zijn gebleven. Deze onderschikking is structureel ingebeiteld geraakt in de grondwet van 1978 – die kennelijk het streven naar afscheiding alleen al maakt tot een misdaad (met verwijzing naar de huidige aanklacht tegen de held van augustus, Trapero) – waar democratisch toe is besloten door een verkiezing en een referendum. Maar in dat electoraat, dat werd samengesteld vanuit de premisse dat Spanje een eenheid moest zijn, waren de Catalanen bij voorbaat al een minderheid; zij hadden nooit hun onderschikking weg kunnen stemmen. Had je het de Catalanen zelf gevraagd, dan hadden ze een keuze gehad. Anders gezegd: hadden ze zelf als groep een electoraat kunnen vormen, wat past bij het zelfbeschikkingsrecht der volkeren, dan was hun jawoord voor afscheiding luid en duidelijk geweest: in 1931 heeft 99% gestemd voor het statuut van Nuria en in 2017 heeft 90% gestemd voor onafhankelijkheid (de eerste uitslag heeft een verwaterd gevolg gehad en is gesneuveld in de burgeroorlog en de tweede uitslag wordt door iedereen ten onrechte gedeconstrueerd tot zo’n 50% waartegen ik eerder al bezwaar heb gemaakt). Bovendien werd die grondwet gemaakt onder druk: er was het electoraat geen andere optie geboden om aan het voortleven van dictatuur van de Franco-periode te ontkomen anders dan te kiezen voor een “package-deal” dat, vanwege de onvoorwaardelijke amnestie en opgelegde amnesie, in zekere zin op hetzelfde neerkwam.

Facebook stukje 9 october 2017

Zoals Feliz het zojuist schreef: “Schandalig: de tweede man op communicatie van de PP waarschuwt Puigdemont dat – als hij de onafhankelijkheid van Catalunya uitroept – hij net zo zal eindigen als die andere president van Catalunya, die 83 jaar geleden de onafhankelijkheid uitriep: gevangengenomen en gefusilleerd (door het franco regime).”

Voor degenen die denken dat deze onvervalste fascistische doodsbedreiging uit het verband zou kunnen zijn gerukt: vergeet het maar. Het staat gewoon in alle kranten. Bijvoorbeeld in La Vanguardia (http://www.lavanguardia.com/…/pp-puigdemont-acabar-lluis-co…) en in El Pais (https://politica.elpais.com/…/actual…/1507561131_566766.html) De man meent het echt. Hij is WOORDVOERDER van de PP, de regeringspartij van de Spaanse Nationale Staat. Het zal een voorteken zijn van aanstaand geweld, morgen, bij of in het parlement van Catalunya. Zullen we weer een Guardia Civil met getrokken pistool temidden van geschrokken parlementariërs te zien krijgen? De PP begint zich nu écht openlijk te manifesteren als de erfgenaam van het Francoïsme!

Dit is in Europa! En het NOS 8 uur Journaal van vanavond, bijvoorbeeld? “Gaat u maar rustig slapen…”

El PP ha advertit el president de la Generalitat de Catalunya, Carles Puigdemont, que “no declari la independència, perquè potser qui la declari…
CATALUNYALLIURE.CAT

 

 

De Catalaanse Troebelen – 10a Facebook stukjes van 1 oktober

Facebook stukje van 1 october 2017 (09:33)

Fascistisch staatsgeweld tegen EU burgers van alle leeftijden is vanmorgen live te volgen op http://www.ccma.cat/tv3/directe/tv3/ (TV3 online). We hebben om 09:00u kunnen zien hoe een troep van de Guardia Civil mensen hard uit de wachtrij voor de stembus plukten, en stuk voor stuk de straat op duwden, sleepten en wierpen. De stembussen binnen werden snel in veiligheid gebracht. Een geparkeerde tractor barricadeerde de deur. Maar de Guardia Civil kwam erdoor en ramde de glazen deuren. Binnen zoeken ze nu de stembussen. Dit geschiedt nu op het stemlokaal van Sant Julià de Ramis, bij Girona, het stembureau waar de Catalaanse president Puigdemont werd verwacht. De zaal binnen en het plein buiten staat vol met camera’s. Kennelijk is dit het stoere beeld dat Madrid voor de wereld wil uitdragen. Kijk vandaag zelf mee, want al versta je wellicht weinig van het Catalaans, de beelden spreken luid en duidelijk voor zichzelf.

Mira l’emissió en directe de TV3 online i consulta la resta de programes que s’emetran a continuació pel canal.
CCMA.CAT
Met een eigen commentaar van 11:30u:

Huib J. Lirb https://www.volkskrant.nl/…/spaanse-politie-komt-in…/ Intussen geeft de Volkskrant geen bericht van het grove geweld dat door de Guardia Civil wordt gebruikt. In plaats daarvan lees je in de “streamer” dat de Catalanen “listen” gebruiken om hun, vullen we dan maar aan, illegale referendum op slinkse wijze door te laten gaan en daarmee revolutie te riskeren. De Volkskrant, die ons altijd voorkauwt wat we “moeten weten” lijkt wel direct de Spaanse mainstream door te sluizen. A por ellos?

VOLKSKRANT.NL
 Facebook stukje van 1 october 2017 (11:34)

We hebben net kunnen zien hoe de Catalaanse president Puigdemont in (voorlopige) triomf terugkeerde naar hetzelfde stembureau dat vanmorgen om 09:00 met grofgeweld door de Guardia Civil was “veroverd”. Daar heeft hij publiekelijk het Spaanse geweld veroordeeld – alsook natuurlijk überhaupt de belemmering van het referendum – en hiermee is de eerste stand van 1-O (1 october) nu gekomen op 1-0 voor de Catalanen. En vergis je niet,het gaat er ruig aan toe daar: we hebben net een uur geleden gezien hoe een bejaarde dame uit een wachtrij werd getrokken door twee Guardias Civiles en dat ze in het gedrang onder de laars van een van hen terecht kwam; we zagen ook hoe, in Girona op een plek die we goed hebben leren kennen, mensen achterover op het asfalt werden gesmeten, hoe een vrouw aan haar haren werd getrokken, en hoe vijftigers onder het bloed zaten. Op dit moment tonen mensen in een rijtje hun wonden van de wapenstokslagen aan de camera’s. Zoals ik zei: we zijn live getuige van fascistisch geweld toegebracht door een EU lidstaat.

Met een vraag van Frank van den B. (waarvoor nogmaals dank): Huib, wat gaat het Catalonie brengen?

Antwoord: Hopelijk (en mogelijk) brengt het de Catalanen meer begrip voor de geldigheid en redelijkheid van hun onafhankelijkheidssteven. Het zelfbeschikkingsrecht van een volk is in het geding. Deze mensen doen dit niet voor alleen hun “folklore”. De Catalanen zouden hoe dan ook hun eigen staat gehad moeten hebben; nu zijn ze ondergeschikt aan de Spaanse staat en worden ze onevenredig slecht bedeeld (dat was dat economische argument). De trend is voor hen neerwaarts gebleken. Concessies die Spanje had gedaan in 2010 (inz. het recht te bepalen waar en waaraan de belastingheffingen besteed mogen worden) zijn door de regerende kliek unilateraal ingetrokken in 2012. Het referendum had Spanje opnieuw naar de onderhandelingstafel kunnen brengen – al is daar nu wellicht geen zicht meer op. De Catalanistas hopen dat ze onafhankelijk door kunnen gaan bij de gratie van het begrip van mede-Europeanen en de VN. Vooral naar dat eerste kunnen ze wellicht fluiten. En dat is heel triest. De EU intussen is hard toe aan een hervorming. De nationale staten staan overal onder druk want ze zijn uitgehold door overheveling van verantwoordelijkheid naar boven (EU) en beneden (lagere overheden). Een EU van regio’s, als Catalunya, zou een zinvol uitzicht bieden. Maar de EU is nu eenmaal een constructie van nationale Staten en zal Spanje nimmer af willen vallen. Mocht Catalunya op de een of andere manier toch onafhankelijk blijken te kunnen worden, zonder Euro en met de voetbalclub Barça uit alle competities, dan hopen ze een eigen aansluiting te kunnen vinden bij de EU. Maar zolang het veto op toetreding bestaat, zal dat niet lukken. Want dan staan ze opnieuw tegenover Spanje. Hun gesel. Alle hoop zal dus gevestigd zijn op Internationaal Recht, op het begrip van Zelfbeschikkingsrecht der volkeren. Hun hoop ligt dan ook bij mensen als de VN specialist De Zayas. Ik heb over deze Catalaanse Troebelen overigens wat stukjes geschreven op www.lirb.nl met zo hier en daar verantwoordingen. Groeten en bedankt voor de vraag.

Facebook stukje van 1 october 2017 (13:52)

http://www.elperiodico.cat/…/referendum-catalunya-ultimes-n…

Winnende persfoto’s? In ieder geval; het thema van de dag. Een Guardia Civil loopt weg met een in beslag genomen stembus. Zie op de stembus de vlag van Catalunya. Gewonde mensen. Een oude van dagen die wordt weggesleurd.

foto van Huib J. Lirb.
foto van Huib J. Lirb.
foto van Huib J. Lirb.
foto van Huib J. Lirb.

Facebook stukje van 1 october 2017 (14:12)

Mensen worden in dit stembureau van de trap gegooid, aan de haren meegetrokken en naar buiten gesmeten. Let ook op de Guardia Civil die herhaaldelijk hard met zijn militaire kistjes tegen zittende mensen schopt.

 República Catalana heeft een nieuwe video toegevoegd.

Facebook stukje van 1 october 2017 (14:25)

Een episch beeld van de Catalaanse wil om zich van het f……sche juk te bevrijden.

Facebook stukje van 1 october 2017 (14:27)

Meer van hetzelfde helaas. Oude mensen worden niet gespaard.

República Catalana heeft een nieuwe video toegevoegd.

Así trata la Policía Nacional a las ancianas que defienden su derecho a votar libremente #catalanreferendum

Facebook stukje van 1 october 2017 (14:31)

“Wij zijn niet bang.”

República Catalana heeft een nieuwe video toegevoegd.

Facebook stukje van 1 october 2017

“De Spaanse politie handelt professioneel, aldus Enric Milllo, de afgevaardigde van de Spaanse overheid in Catalunya. Hij heeft de Spaanse nationale politie en de Guardia Civil, de oproerpolitie, bedankt voor hun inzet om “de veiligheid en rechten van alle Catalanen te garanderen” (Zie De Volkskrant, https://www.volkskrant.nl/…/live-onze-correspondent-mensen…/).

De grote inspirator van deze stijl van professioneel optreden zien we op deze oude foto uit october 1940, de tweede van rechts.

foto van Huib J. Lirb.

 

De Catalaanse Troebelen 10 – De Catalanen staan wel degelijk in hun (internationaal) recht

In de afgelopen weken is er voldoende gelegenheid geweest voor “de publieke opinie” om zich een beter beeld te vormen van de crisis die de Nationale Staat van Spanje bedreigt en, vanuit een ander perspectief gezegd, van het Catalaanse streven naar de stichting van een onafhankelijke staat. Van die gelegenheid lijkt over het algemeen echter slechts zeer oppervlakkig gebruik te zijn gemaakt. Persoonlijk ben ik goed ziek geworden van de Castiliaanse propaganda van de afgelopen week in (online) kranten als El Pais, El Periodico en ABC en die paar dingen die ik heb kunnen zien van de televisiezender Antenna3 en (online) de TVE.

De nadruk lag steeds op de incriminatie van: (a) de Catalaanse politiedienst (Mossos d’Esquadra) die door zich afzijdig te houden de Guardia Civil en de Nationale Politie in gevaar zou hebben gebracht en zou hebben geprovoceerd tot het gebruik van geweld; (b) het Catalaanse (“Catalanistische”) electoraat dat met al die gezellige stembureau’s in de dorpen met lunchtafels en al hun eigen kinderen zouden hebben gebruik als menselijk schild en nu ook de vrouwen die beweren het slachtoffer te zijn geworden van seksueel geweld tijdens die acties (https://www.theguardian.com/world/2017/oct/08/catalonia-demo-injuries-fact-checking); en (c) het Catalaanse regiobestuur dat sowieso verantwoordelijk wordt geacht de hele boel de illegaliteit in te hebben getrokken door een illegaal referendum te organiseren.

Al deze beschuldigingen hebben effectief de aandacht afgeleid van de misdadigheden die op de dag van het referendum, dat volgens Rajoy nimmer heeft plaatsgevonden, zijn begaan door de sterke armen van de Spaanse overheid.

De voortdurende nadruk op de vermeende illegaliteit van het referendum heeft bovendien de aandacht afgeleid van de illegaliteit van het optreden van de Guardia Civil en de Nationale Politie buiten hun jurisdictie. De Catalaanse politiedienst namelijk heeft zijn positie net zo goed verankerd gekregen in dezelfde grondwet die Rajoy’s kliek voortdurend beweert te handhaven. Maar de Spaanse overheid heeft in feite een noodtoestand in praktijk toegepast en de handhaving van de orde overgenomen zonder eerst formeel het daartoe volgens de grondwet benodigde artikel 155 in werking te stellen. Kortom, Madrid doet maar wat, zonder het parlement erbij te betrekken.

De opkomst van het electoraat bij het referendum was natuurlijk problematisch omdat een boel mensen door het harde optreden van de Guardia Civil en de Nationale Politie, reeds vanaf het begin van de dag, niet meer durfden te gaan stemmen. Ten onrechte wordt er nu van uitgegaan dat alle thuisblijvers in hun hart nee-stemmers waren zodat men met een ondemocratisch rekensommetje, een knap staaltje creatief boekhouden, de verpletterende uitslag van 90% ja-stemmen, in de publieke opinie buiten Catalonië heeft weten om te draaien (“spinnen”) tot ongeveer een 50-50 uitslag. De massale demonstratie van aanhangers voor Spaanse eenheid in Barcelona van gisteren trok vele hondduizenden mensen, en misschien wel een miljoen, vanuit Catalunya maar ook, zo zagen we en konden we aan de accenten goed horen, vanuit Spanje (cf. https://www.theguardian.com/world/2017/oct/08/catalonia-independence-from-spain-silent-majority-rally-barcelona). Hier is de propagandamachine weer aan het werk. De stadspolitie schat het aantal deelnemers op 350.000 maar de organisatoren spreken van één miljoen (http://www.ccma.cat/324/manifestacio-a-barcelona-per-la-unitat-despanya-convocada-per-scc/noticia/2813636/).Leden van de regeringspartij Partido Popular weten het aantal inmiddels op te schroeven tot 1,5 miljoen. Onder meer met als “bewijsstuk” een luchtfoto die Narciso Michavila (socioloog, ex-militair, wethouder, PP kopstuk) heeft geplaatst in een kwetterbericht op Twitter (https://twitter.com/nmichavila?lang=en). Maar volgens de Facebookpagina Republica Catalana toont de foto de menigte die liep tijdens de Nationale feestdag van de Catalanen, de “Diada” van 11 september (https://www.facebook.com/RepublicaCatal3/?hc_ref=ARRVzYnUfhv2pEuVE6PIdOHBlvpxAdZ6bW4wv6u_0LulYWjGI31dB3yENRYCwFe9XVY&fref=nf). Is hier sprake van een Trump-like trucje?

Kaart van de uitslag van het referendum over de onafhankelijkheid gehouden op 1 october 2017 met in het groen de gemeentes waar de meerheid vóór afscheiding van Spanje geeft gestemd. Zo’n overweldigende overwinningsuitslag zie je zelden. Kaart van CCMA (Corporació Catalana de Mitjans Audiovisuals)

 

 

Er wordt voortdurend het punt gemaakt dat déze zondag wel vreedzaam is verlopen. Nogal wiedes: de Guardia Civil wil echt niet op déze pro-Spaanse menigte inhakken. Dat de manifestatie vreedzaam verliep is niet opmerkelijk behalve dat het eerder kan worden opgevat als een getuigenis van de zelfbeheersing en vredelievendheid van de Catalanisten. En, oké, al zouden het er een miljoen zijn geweest die voor de eenheid van Spanje demonstreerden; vorige week waren er minstens 2,2 miljoen die zich tijdens het referendum hebben uitgesproken tegen die eenheid en voor het afscheiden van Catalonië. Het had misschien een beter idee geweest als die “zwijgende meerderheid” vorige week naar de stembus was gegaan.

Tijdens de manifestatie van 8 october sprak de Peruaanse schrijver en nobelprijswinnaar Vargas Llosa. In parafrase: ieder volk maakt momenten mee waarop de rede wordt weggespoeld door passie; en het is mooi zolang die passie altruïstisch is en gericht op de bestrijding van de armoede; maar het wordt destructief wanneer die passie beweegt tot fanatisme en racisme; en het meest destructieve is de nationalistische passie en juist hier in Spanje zouden ze dat beter moeten weten dan waar ook dus hou op met deze onzin. Dat klinkt heel verstandig en toepasselijk. Maar begrijpt hij niet dat de stelselmatige ontkenning van Catalaanse autnomie (en niet alleen het weigeren van het recht op afscheiding) juist een manifestatie is van uiterst vergaand, hardnekkig en ongenadig Spaans nationalisme? Lees hiervoor vooral “Castiliaans” nationalisme. Want zó is de geschiedenis verlopen,langs een harde lijn van opgelegde “Castilianisatie” van het grootste deel van het Iberisch schiereiland en niet andersom. De Catalanen weigeren alleen steeds volledig te verdwijnen.

De waarheid staat, wat mij betreft, de afgelopen weken steeds weer op zijn kop.

En dan is er nog zo’n hardnekkig en zeer kwalijk misverstand. Men roept steeds op tot dialoog. Dat deed Timmermans bijvoorbeeld zo gepassioneerd in zijn rede tot het Europees parlement; en dat lezen we  bijvoorbeeld ook op de spandoeken van de pro-Spaanse demontranten gisteren. Prachtig. Puigdemont wil heel graag praten en nodigt daartoe voortdurend uit. Ook met bemiddelaars. Graag. De Belgen zijn kandidaat. De Zwisters ook. Maar het is Rajoy die steeds niet wil praten. Al jaren lang weigert zijn regering te onderhandelen met het Catalaanse regiobestuur. Zij zijn het die het stauut van Catalaanse autonomie eenzijdig om zeep hebben geholpen, in 2012, en die sindsdien niet meer hebben willen praten over het hestel ervan. Ondanks de herhaaldelijke verzoeken daartoe van het Catalaanse regiobestuur.

Tenslotte is er het misverstand van de geldigheid van de legalistische houding van de regering van Rajoy en het Constitutionele Hof. Of moeten we onderhand zeggen “zijn” Constitutionele Hof. Want is het referendum wel zo illegaal? En is het wel legitiem of billijk om mensen te vervolgens voor “afscheiding” alleen omdat ze verklaren het te beogen en ervoor te ijveren? Is het zelfbeschikkingsrecht der volkeren alleen van tepassing op kolonies? Is een land – een collectief van burgers – dat ooit is geannexeerd en nooit meer de kans heeft gekregen aan de onderschikking te ontkomen voortdurend gehouden aan de grondwet die door de overheersende meerheid is gedicteerd?

Te veel vragen, misschien, die toch allemaal neerkomen op de vraag of de legalistische argumenten van Rajoy wel geldig zijn. Uiteindelijk is dit de hamvraag die door de journalistiek zelden wordt gesteld.

Het Catalaanse regiobestuur staat onder leiding van president Carles Puigdemont i Casamajó die ook de aanvoerder is van de politieke coalitie (Junts pel Sì) die uit bestaande partijen is gevormd om gezamelijk nu eens de afscheiding mogelijk te maken. Ze hebben zich goed voorbereid. Zo hebben ze eerder dit jaar ook een commissie van onafhankelijke experts in Internationaal Recht de opdracht gegeven om hun voorgenomen acties te toetsen op legitimiteit. Dat rapport is in het Engels openbaar beschikbaar, al die tijd, ook voor buitenlandse journalisten, politici en bestuurders. Maar gelet op de alomtegenwoordige bereidwilligheid om klakkeloos de legalistische lijn van Rajoy voor onbetwiste waarheid aan te nemen kunnen we aannemen dat het stuk door weinigen is gelezen. Ook niet door de heer Timmermans.  Ik beveel het mensen van harte aan om er tenminste delen van te lezen.

Het gaat om dit rapport: Nicolas Levrat, Sandrina Antunes, Guillaume Tusseau, Paul Williams, Catalonia’s Legitimate Right to Decide. Paths to Self-Detemination. A Report by A Commission of International Experts, s.l., s.d. [2017] Ik heb het aangetroffen op de website van hun opdrachtgevers, de Generalitat de Catalunya.

Laat me een pertinent stuk hiervan citeren:

“Catalans constitute a European people without a State. In current international and European Law, “peoples” have the right to self-determination, meaning they can ‘freely determine their political status and freely pursue their economic, social and cultural development” and thus choose for themselves a national project, which may lead to becoming a Nation-State. This right is recognized to “all peoples” and, contrary to a widely held belief, clearly not limited to people under colonial domination. The States parties to the two 1966 UN Covenants on Human Rights “shall promote the realization of the right of self-determination, and shall respect that right, in conformity with the provisions of the Charter of the United Nations.” Spain, as all other members of the EU, has accepted these Covenants, and is therefore legally bound to respect the right for Catalans to exert self- determination. Therefore, the legalistic argument based on the 1978 Spanish Constitution, put forward by the current Government of Spain to refuse the exercise of the right to self- determination, is not valid and in clear contradiction with Spanish obligations under international and EU Law, that are binding on the Spanish national authorities according to sections 10 § 2 and 96 of the Constitution.” (http://exteriors.gencat.cat/web/.content/00_ACTUALITAT/notes_context/FULL-REPORT-Catalonias-legitimate-right-to-decide.pdf)

Het rapport bevat veel meer interessante stukken die, als ze de skeptici nog niet zouden overtuigen, bij velen toch tenminste gerede twijfel zouden zaaien. En net zomin als in de juryrechtspraak van de VS de doodstraf mag worden opgelegd bij “gerede twijfel” mag ook de democratische wil van de Catalanen niet zo gemakkelijk worden weggeschoven als nu het geval is. En ik typ dit allemaal nog even snel vóór de aangekondigde vergadering van het Catalaanse parlement morgen. Want ik vrees voor opnieuw een wetteloos ingrijpen door de sterke arm van Rajoy en de zijnen. Dat zeg ik nog even ten behoeve van mijn handjevol lezers…

De Catalaanse Troebelen 8. “and the World has a fresh Instance of the Influence of LIBERTY upon generous Minds” (1714).

In het voorwoord tot een anoniem pamflet uit 1714 met een verslag, voorzien van een geschiedenis en bronnenverzameling, van de deplorabele lotgevallen van de Catalanen in toenmalige tijden blijkt hoezeer een buitenlandse commentator de moed en volharding van de Catalaanse vrijheidsstrijders bewonderde – we zullen het dadelijk zien. Catalonië werd in de Spaanse Successie Oorlog door de Spanjaarden (Castilianen – zo konden ze ook in krantenberichten worden genoemd, zoals in de Gazette de Rotterdam van 7 mei 1714, en, uitwisselbaar met “Spanjaarden”, in de Oprechte Haerlemsche Courant van 28 augustus 1714, zie hieronder) en Fransen aangevallen. Na verlies van hun bondgenoten in deze (e.g. de “Grootse Alliantie”, die gericht was tegen Frankrijk, waartoe ook de Nederlandse Republiek had behoord; de steun van de Nederlanders verviel met de vrede van Utrecht in de zomer van 1713) kwamen de Catalanen opeens nagenoeg alleen te staan in hun verzet tegen de Koning van Spanje en, daarmee, het Huis van Bourbon. De Castiliaanse koning Philips [Felipe] V wilde voor eens en voor altijd afrekenen met de onafhankelijkheid van de Catalanen die toen al eeuwenlang diplomatiek “schuil gingen” achter de zogenaamde Kroon van Aragon (Ferran del Campo i Jordà e.a., Catalunya Espanya. Preguntes i responses, Norfeu: Figueres 2017, 27-36; tevens David Abulafia, The Western Mediterranean Kingdoms 1200-155. The Struggle For Dominion, Longman: London & New York, 1997, 28-35, inz. op 34, waar hij uitlegt hoe tegen 1200 de titels van de koning van Aragon en de Graaf van Barcelona in één persoon verenigd waren geraakt – Alfonso II van Aragon was dezelfde persoon als Alfonso I van Catalunya). Met een reeks decreten (“Decretos de Nueva Planta”), uitgevaardigd tussen 1707 en 1716, werden alle instituties, privileges en gevestigde rechten van de Kroon van Aragon afgeschaft en vervangen door de Castiliaanse wet (geheel zonder precedent, zie noot 1); aldus schiep Philips V een nieuw land, sterk gecentraliseerd naar Frans model (volgens het voorbeeld van zijn Bourbonse familie), met één staat, éen wet, éen taal, éen godsdienst, één volk. Spanje. In de praktische werkelijkheid moest het verzet in het oude “Aragon” (i.e. Catalonië en de Balearen) intussen nog wel worden gebroken. In 1714 werd daartoe Barcelona genadeloos gebombardeerd. Na afloop werd Catalonië aldus bezet door Castilië om gedwongen te verdwijnen door, zullen we zeggen, de door Philips V unilateraal opgelegde “Castilianisering” (voor deze gebeurtenissen heb ik mijn beweringen gebaseerd op onder andere John Payne, Catalonia, History and Culture, Five Leaves Publications: Nottingham [2004] 2009, 82 e.v.; Ferran del Campo i Jordà e.a., op.cit.). Voor veel Catalanen (in ieder geval de Catalanistas) is er nimmer een einde gekomen aan die bezetting. De heroïek van dit verzet wordt jaarlijks herdacht en gevierd op de Nationale Dag van Catalonië (Diada Nacional de Catalunya) op 11 september.

“There cannot be a more proper Treatise in Nature for the Genius of a Nation famed for LIBERTY; nor has a more memorable Instance ever happen’d of the glorious stand made in Defence of it; the Conquerors themselves may perhaps be the first that repent the dear Experience of it, and with greater Reason, then ever those who were the Authors of their Ruin, who first drew them into a War, and after abandoned them to the Mercy of an enraged Prince, whose Person and Interest they had always opposed, and from whom not the least glimpse of Mercy could be hoped. Such an Example of asserting LIBERTY may be dangerous in Arbitrary Countries, by inspiring the Distressed to seek Redress by Arms, rather than live under the perpetual Slavery of Tirannical Princes.
The very Resolution of the BARCELONIANS looked at first so Mad and Desperate, that People could not well believe they were in Earnest; and their Enemies flatter’d themselves, that the first Bomb thrown into the Town would frighten them into Submission, but have since been undecieved, and the World has a fresh Instance of the Influence of LIBERTY upon generous Minds.” The Deplorable History of the Catalans, From their first engaging in the WAR, to the Time of their Reduction. (London 1714, Preface).

Vrij houterig vertaald, wellicht, bij gebrek aan een hogere vaardigheid: “Nergens in de wereld is ooit een sterkere manifestatie geweest van de vrijheidslievende geest van een natie; evenmin is er ooit een meer gedenkwaardige instantie voorgevallen van de glorieuze weerstand ter verdediging ervan; de veroveraars zelf zouden misschien de eersten zijn om de (pijnlijk) kostbare ervaring ervan te betreuren, en met betere reden, dan ooit zij die de auteurs zijn van hun ondergang, die hen in de eerste plaats de oorlog in hadden getrokken, and die hen naderhand in de steek hebben gelaten, overgeleverd aan de genade van een woeste Prins [d.w.z. Philips V, koning van Spanje en de eerste van het Franse huis van Bourbon], tegen wiens persoon en zij zich altijd hebben verzet, en van wie nog niet een greintje genade in hoop mocht worden verwacht. Zo’n manifestatie van de gelding van vrijheid kan gevaarlijk zijn in autocratische landen [waarbij “arbitrary” slaat op arbitrair staatsoptreden, zoals bij het ontbreken van wat wij nu zouden noemen de rechtstaat], door de onderdrukte mensen te inspireren tot het zoeken van genoegdoening met geweld in plaats van te leven onder de eeuwigdurende slavernij van tirannieke prinsen. De wilsovertuiging van de Barcelonesen leek aanvankelijk zo dwaas en wanhopig,  dat mensen niet licht konden geloven dat het ze ernst was; en hun vijanden vleidden zichzelf dat de eerste mortierbom die in de stad zou neerkomen de belegerden verschrikt tot overgave zou bewegen, maar zij zijn inmiddels van hun deceptie verlost, en de wereld heeft een kersverse instantie gezien van de invloed van vrijheid op vrijmoedige geesten.” Ik hoop dat de vertaling goed is gegaan en, hoe lastig ook, goed te volgen is. Zo niet, zie het origineel in het Engels hierboven.

 

Recreador d'un miquelet del Regiment de Fuselles de Muntanya de Vilar i Ferrer. Foto’s links en rechts van gebuiker “Coltell” en foto midden van “Vakopd”, geplaatst voor rechtenvrij hergebruik CC op Wikimedia

Miquelets del Regiment de Fuselles de Muntanya de Vilar i Ferrer. Foto’s links en rechts van gebuiker “Coltell” en foto midden van “Vakopd”, geplaatst voor rechtenvrij hergebruik CC op Wikimedia

De Catalanen hebben hun huid duur verkocht en de krantenberichten uit die tijd liegen er dan ook niet om. Lees bijvoorbeeld het volgende bericht uit de Oprechte Haerlemsche Courant van 28 augustus 1714. Van een Engels schip dat op 6 april na een reis van 11 dagen uit Tarragona was gearriveerd kwam het bericht “dat de Castilianen, ten getale van 600, tegen de Catalanen uitgezonden, door dese soodanig waren ontvangen, dat sy op de vlucht geslagen en de meeste van haer gevangen wierden: Dese tyding had d’andere Gerevolteerden seer aengemoedigt: De Barcellonesen hadden de Daken van de Huysen afgenomen, en de Stenen uit de Straten gedaen, opdat de Bomben en andere Vuuren, die daer in mochten geworpen werden, geen grote Schade souden konnen toebrengen: de Spaensse Armee konde tegen de Plaets niet ageren, soo lang als de Gerevolteerden niet onder gebracht waren: Aldaer werden bij nacht 100 Miquelets [Catalaanse militieleden] te Paert aen de zijde van het Gebergte ingekomen, na dat sy de Spaensse Voorwacht hadden neergemaeckt.” Er kwamen zelfs dus nog Catalaanse troepen van buiten door het cordon heen. In dezelfde krant lezen we hoe meerdere berichten (“adviezen”) van soortgelijke strekking via Bologna op 10 april waren aangekomen: “Al d’advysen uit Catalonien melden de grote Difficulteit, die de Spangiaerts soo te Water als te Lant hadden, om Barcelona te naderen, welcke plaets byna onverwinnelijk scheen.  Het Spaensse Leger wiert dan aen d’een, dan aen de andere kant, soo door Uitvallen als door gewapende vaertuygen geallarmeert.” Op één van die uitvallen werd een Spaans eskader met bevoorradingsschepen aan de monding van de Llobregat aangevallen waarmee wapens en voedsel werd buitgemaakt door een enthousiaste troep vrijwilligers die door hun deelname behalve eeuwige roem ook belastingvrijstelling verkregen (Oprechte Haerlemsche Courant van 28 augustus 1714).

“De stad Barcelona defendeert zich nog wacker”, kon men op 15 september 1714 lezen in de Oprechte Haarlemsche Courant: “14000 Miquelets hadden sig verzamelt, om als de Spanjaards de Generale Storm souden doen, tegen de Stad t’avanceren, en haer tusschen twee vuuren te brengen.  Als 800 Granadiers het muurwerck, ’t welk door de Belegerden achter de Bresschen met diepe Retrenchementen aengelegt was, waren komen recognoscereren, had men soo sterk Steenen uyt Mortiers geworpen, dat sy meest alle doot gebleven waren”. Maar we lezen dat er tegelijkertijd verse schepen en manschappen tegenover de Catalanen werden ingezet, waaronder 10.000 Fransen en een in aantal verder onvermeld gebleven versterking met Spaanse troepen. Maar terwijl de lezer in Haarlem, om het zo te zeggen, zich op de hoogte stelde van deze  berichten was in de werkelijkheid de stad Barcelona inmiddels toch al gevallen op 11 september. Dat zou de lezers van de Oprechte Haarlemsche Courant pas blijken op 29 september met het bericht dat de prinses van Steenhuysen, in Brussel, in een brief van een bevriende baron aan het Franse hof had gelezen dat de verdedigers van de stad Barcelona het heel moeilijk hadden. Baron de Capres meldde “dat Barcelona verovert was, en dat de voornaemste Hoofden sig met een gedeelte van ’t Guarnizoen op ’t Fort Monjouy geretireerd hadden”. Maar de krant had ook vernomen via een brief uit Parijs van een dag later dat de grote bestorming op 11 september om 4 uur ’s ochtends had plaatsgevonden, “dat de Belegerden sig als Leeuwen gedefendeert hadden, en dat  eyndelijck sy tegen de middag genoodsaeckt wierden, sig in de Nieuwe Stad te retireren, alwaer sy een witte Vaen uitstaken,” maar dat er tegen 6 uur, toen de koerier met dit nieuws vertrok, er nog niemand uit de stad tevoorschijn was gekomen (Oprechte Haerlemsche Courant van 29 september 1714). Twee weken later meldde de krant dat de inwoners van Barcelona op 18 september al hun wapens hadden ingeleverd (dat ze “gedisarmiert” waren) en dat nu ook het laatste bolwerk van verzet was gevallen, de burcht van Cardona in het binnenland, dat het bestuur was afgezet en vervangen en dat nu eindelijk alles stil was  “in die Provintie” (Oprechte Haarlemsche Courant  van 13 october 1714).

En zo is Catalonië in deze meest deplorabele fase van haar geschiedenis gereduceerd geraakt tot provincie van het nieuwe Spanje.

Noot 1. Met de diplomatieke unie van de Kroon van Aragon en de Kroon van Castilië die volgde uit het huwelijk tussen Ferdinand II en Isabella meer dan twee eeuwen tevoren, in 1469, ontstond er géén duurzame versmelting van de twee Kronen; zoiets was ook duidelijk niet de bedoeling  (waarvoor zie David Abulafia, The Western Mediterranean Kingdoms 1200-155. The Struggle For Dominion, Longman: London & New York, 1997, 235-238).  In die gelegenheidsunie lag daarom geen legitiem precedent voor de latere vernietiging van de Aragonese koningstitel.

De Catalaanse Troebelen 7. Javier Cercas: een Catalaanse staatsgreep

De afgelopen weken heb ik, wellicht voor velen tot vervelens toe,  nogal wat stukjes geschreven over de potentieel gevaarlijke situatie die zich aan het ontwikkelen is rond het illegale referendum over Catalaanse onafhankelijkheid. Daarbij heb ik vooral aandacht geschonken aan de Catalaanse kant van de zaak. De Spaanse visie, die van Madrid, is me steeds weinig intelligent overgekomen – de Partido Popular zijnde wat die is – waarbij in principe weliswaar de nominale letter van de wet wordt gevolgd maar waar in de praktijk er grof over de grieven en dromen van het Catalaanse volk wordt gewalst. Toch is het zaak om ook bereid te blijven goed te luisteren naar de meer verstandige critici van de onafhankelijkheidsbeweging. En zo las ik vanmorgen op de website van de Italiaanse krant Corriere della Sera een interessant interview met Javier Cercas, een schrijver van politiek geëngageerde historische romans (waar ik er geen enkele van heb gelezen, zo zeg ik er meteen bij), die voorheen verbonden was aan de universiteit van Girona met een leerstoel voor Spaanse literatuur en die thans voltijds schrijver is en columnist voor El Pais. Een van zijn boeken, Anatomía de un instante (The Anatomy of a Moment in het Engels) uit 2009 gaat over de omstandigheden en achtergronden van de mislukte staatsgreep van 1981. Het is een controversieel boek gebleken zoals blijkt uit een artikel in The Guardian van 4 april 2011: ‘While The Anatomy of a Moment played a part in unearthing the past, it also controversially defended Spain’s tacit “pact of forgetting” – a path to reconciliation without trials or truth commissions that was settled in writing by the 1977 amnesty law. “If you want total justice – to judge all Francoists – you’re not going to get freedom; the army won’t accept it,” he [Cercas] says. “Sometimes total justice is total injustice – witch-hunting. Everyone was implicated in Francoism when my father was a kid.” The pact was made, he suggests, by those who remembered civil-war bloodletting, and what score-settling could actually mean. “It’s become a historical cliché that, in the change from dictatorship to democracy, Spain forgot. But it’s totally false. What happened was society, especially the political class, decided not to use the past as a political weapon, to construct something for all of us.”‘ (https://www.theguardian.com/culture/2011/apr/04/javier-cercas-spain-life-writing)

In het interview voor de Corriere della Sera waarschuwt Cercas dat er nu dezelfde sfeer begint te ontstaan als er heerste in 1934, aan de vooravond van de Spaanse Burgeroorlog. Een vergelijkbaar explosiegevaar is nu veroorzaakt, vindt hij, door de beslissing van Catalaanse bestuursleden om een illegaal referendum over afscheiding te organiseren. Cercas noemt het zelfs een staatsgreep (http://www.corriere.it/esteri/17_settembre_28/cercas-il-voto-catalogna-golpe-dobbiamo-impedire-nuova-guerra-civile-342dca52-a3b8-11e7-a066-220c02125bda.shtml). Eerder al uitte hij als columnist zijn primaire bezwaar dat het referendum van 1 0ctober niet alleen de Catalanen aangaat, maar ook alle – volgens de huidige startpositie bezien – andere burgers van Spanje: “Porque el referéndum ilegal convocado a la brava por la Generalitat para el 1 de octubre próximo no pretende decidir el futuro de Cataluña —cosa que por fortuna llevamos haciendo los catalanes desde el inicio de la democracia, en elecciones municipales, autonómicas, estatales y europeas—, sino el futuro de España entera, cosa que obviamente deberíamos decidir todos los españoles, y no solo los catalanes.” (Cercas in zijn column in El Pais van 17 juli 2017 over het gevaar van Catalaans nationalisme: https://elpais.com/elpais/2017/07/17/opinion/1500296719_894169.html). De Catalanen mogen wat hem betreft best proberen onafhankelijkheid te bereiken, maar dan moet dat toch in overleg met de rest van Spanje gebeuren, langs de constitutionele weg. Volgens hem zijn de Catalanen (van Pujol tot Mas en Puigdemont) onvoldoende bereid geweest om te overleggen en te onderhandelen. Hij heeft het sowieso liever niet. De afscheiding zou volgens hem een onwenselijke en gevaarlijke stap terug zijn in de richting van gevaarlijk nationalisme, volgens een populistische trend (zie noot 1) die niet past in zijn begrip van een modern democratisch Europa (een visie die m.i. te destilleren is uit voornoemde artikelen). Cercas hekelt de onverzettelijkheid van de Catalanisten (vertegenwoordigd door Puigdemont) die alleen dát willen accepteren wát ze precies vragen en die lak hebben aan het feit dat hun eisen ook grote gevolgen zullen hebben voor, ik herhaal het weer,  alle andere Spanjaarden (noot 2).

De Catalanisten hebben de vluchtauto gestart en zijn nu bezig in volle vaart tegen de muur aan te knallen. Want ja, ook al heb je misschien nog zozeer gelijk en verdien je misschien je onafhankelijkheid, hoe kom je op een acceptabele manier tot een democratische vertegenwoordiging in Europa zonder eerst door de nationale staat te gaan? De Europese Unie moet, mijns inziens, worden hervormd tot een federatie van regio’s, door de koppeling van metropolen en rurale gebieden in een netwerk, en niet van nationale staten.

Noot 1: «L’immagine che lega questa crisi all’ascesa del populismo in tutta Europa è del 2011. L’allora President catalano Artur Mas si trovava assediato dalla folla inferocita per la sua politica di tagli e sacrifici. Dovette entrare nel Parlament con l’elicottero. Fu uno choc, ma invece di assumersi la responsabilità di scelte impopolari, decisero di dare tutte le colpe a Madrid e vagheggiare il paradiso della indipendenza. È un procedimento tipico del populismo: la colpa non è mai nostra, ma di qualcun altro. In questo caso della Madrid ladrona, come avreste detto in Italia» (http://www.corriere.it/esteri/17_settembre_28/cercas-il-voto-catalogna-golpe-dobbiamo-impedire-nuova-guerra-civile-342dca52-a3b8-11e7-a066-220c02125bda.shtml).

Noot 2. “Soberbia, o matonismo, es decidir que nosotros, los catalanes, vamos a decidir por todos los españoles, o de lo contrario violamos o intentamos violar las reglas que nos hemos dado entre todos. Soberbia, o matonismo, es pretender negociar con el Gobierno español una salida a la presente situación sobre la base de un lema acuñado por el actual presidente de la Generalitat, Carles Puigdemont, que dice así: ‘O referéndum o referéndum’; o sea: ‘O lo que yo quiero o lo que yo quiero’. Y puro y simple matonismo es decir, como ha dicho el presidente Puigdemont ante una asamblea de alcaldes independentistas, no sé si dirigiéndose a los no independentistas, al Gobierno de Madrid o al resto de España: ‘Damos miedo, y más que daremos’ “(https://elpais.com/elpais/2017/07/17/opinion/1500296719_894169.html)

 

De Catalaanse Troebelen 6. Tweety

De Catalaanse politie (Mossos d’Esquadra) heeft gisteren de opdracht gekregen om vóór 1 october, de dag van het door Madrid gewraakte referendum over de Catalaanse onafhankelijkheid, alle plaatsen waar men volgens aankondiging hun stemmen zouden uitbrengen te “verzegelen”, alle personen aldaar te weg te sturen en desnoods aan te houden, alle benodigdheden voor het uitbrengen van stemmen in beslag te nemen en mensen te verbieden zich op te houden binnen een straal van 100 meter om die plaatsen heen. De verzegeling van zo’n 6000 ruimtes zou op 30 september moeten geschieden, met het aanbrengen van duidelijk zichtbare linten en met affichering van strafrechtelijke vervolging bij het breken ervan. De bedoelde gebouwen – veelal scholen, bibliotheken en gezondheidscentra – zouden vanaf dat moment onder permanente bewaking moeten staan. Van een ieder die zal trachten toch binnen te komen, inclusief de mensen die daarom alleen zullen vragen, zal de identiteit moeten worden geregistreerd met het oog op latere vervolging en bestraffing. Schooldirecteuren die hun gebouwen hebben willen openstellen voor het gebruik als stembureaus zijn gewaarschuwd dat ze strafrechtelijk zullen worden vervolgd.
Spaanse democratie aan het werk. De majoor van de Mossos, Josep Lluís Trapero, heeft geantwoord dat zijn dienst niet aan die opdracht zal kunnen voldoen. Het zou fysiek ondoenlijk zijn en de maatregelen zelf zouden de openbare orde verstoren (“a considerar que és materialment impossible complir i que podria derivar en un problema d’ordre públic”). Ik verwacht dat de Spaanse overheid (“fiscalía”, in dit geval bij monde van de “fiscal superior de Catalunya”, José María Romero de Tejada) binnenkort disciplinaire maatregelen zal nemen tegen deze held van de week van de klopjacht op de terroristen van Barcelona en Cambrils. Als dat niet al gedaan is.
De Spaanse overheid had, in anticipatie van het antwoord van Trapero dat de opdracht praktisch niet uit te voeren zou zijn, reeds aangeboden om manschappen van de Guardia Civil in te zetten om aan de eisen te voldoen. Er is ook voorgesteld de Mossos onder direct bevel te stellen van de kolonel Diego Pérez de los Cobos van de Guardia Civil, maar daartegen is met kracht geprotesteerd: de Mossos staat krachtens dezelfde constitutie waar Madrid zich op beroept onder bevel van de “Junta de Seguretat”, de Veiligheidsraad die wordt voorgezeten door de president van de Generalitat, Carles Puigdemont, die nu juist de drijvende kracht is achter het referendum.
 
Kortom, de situatie wordt met de dag grimmiger en doet me steeds meer denken aan andere historische contexten waarin een bezetter de lokale gezagsdragers dwingt om hun eigen mensen geweld aan te doen.
 
Bron voor dit bericht: http://www.lavanguardia.com/politica/20170927/431585241596/fiscalia-mossos-precintar-olegis-referendum.html
 
Beknopt in het Engels ook:
http://www.catalannews.com/politics/item/spain-s-prosecutor-orders-catalan-police-to-seal-off-polling-stations-this-weekend
Opmerking bijgevoegd op 28 september. Het zoals de historicus Joan Culla het zegt: Madrid wil graag dat de Catalaanse politie gezien moet worden het vuile werk op te knappen; Madrid wil voorkomen dat men (opnieuw) ziet hoe de Guardia Civil tegen het kiesrecht optreedt (” « Madrid veut faire faire le sale boulot par les policiers catalans, explique l’historien Joan Culla. Elle ne veut surtout pas qu’une photo fasse le tour du monde montrant des gardes civils espagnols en train de saisir des urnes. Vous imaginez l’effet ! »”, in: Le Devoir van 28 september 2017, een krant uit Montréal, Québec, die, nu ik het zo zie, veel aandacht blijkt te schenken aan de ontwikkelingen in Catalunya:
http://www.ledevoir.com/international/europe/509051/referendum-catalan-la-bataille-des-bureaux-de-vote).
 
We hebben nu al gezien hoe burgemeesters, ambtenaren, politici en journalisten (zie noot 1) in de afgelopen weken “officieel” zijn geïntimideerd door de Spaanse autoriteiten met arrestatie of bedreiging van strafrechtelijke vervolging; en met het opleggen van boetes, waaronder 1500 euro per dag dwangsom (zonder rechtszaak overigens) voor ieder die zich schuldig maakt aan de grove misdaad van (de verwachte) het misbruik maken van “kantoormiddelen”; waaronder ook de 5,2 miljoen euro boete binnen twee weken te betalen door Artur Mas, de voormalige president van de Catalaanse Generalitat, omdat hij twee jaar geleden het vorige referendum had georganiseerd. Er zijn websites door Madrid gesloten, invallen gedaan in commerciële bedrijven die stembiljetten drukten, computers in beslag genomen en de postbestelling van en vanaf de Catalaanse bestuursorganen is eveneens belemmerd. Intussen zijn vanuit Spanje eenheden van de militaire politie (Guardia Civil), tenminste 16000 man/vrouw sterk, op weg naar Catalunya, naar een gelegenheidskazerne ingericht op een gecharterd cruise-schip in de haven van Barcelona, onder luid gejoel van “andere” Spanjaarden, die ze aansporen met “Pak ze aan!” (waarvoor, zie http://www.catalannews.com/politics/item/go-get-em-crowd-chants-spanish-police-leaving-for-catalonia).
 
Voor het cruise-schip: http://www.zerohedge.com/news/2017-09-21/spanish-police-mount-force-16000-catalan-port-raid-government-offices-tensions-mount

 

Eerdere opname van de beschildering die de rederij Moby hanteert. Bron: Pixabay, Public Domain

 

Leuke wetenswaardigheid: de romp van het schip is beschilderd met de cartoon figuren Tweety en Daffy Duck. De inkwartiering van de Guardia Civil op dat weinig stoer ogende schip was van meet af aan een bron van ridicuul. Een van de bestuurlijk ongehoorzame burgemeesters van Catalunya meldde zich gisteren bij het gezag met een pluche Tweety. Dat figuurtje (“Piolín” in het Catalaans) begint een beetje een mascotte te worden van de Catalanisten. Tegen de buitenwand en romp van het schip van de Guardia Civil zijn nu enorme doeken geplaatst om het lachwekkende figuurtje af te dekken. En sindsdien klagen de agenten die daar zijn ingekwartierd over het gesmoorde binnenklimaat van hun sukkelige onderkomen. Er wordt wat afgelachen daar in Barcelona, maar pas op: de Guardia Civil raakt alleen maar extra gefrustreerd en opgefokt door wat zij nu ervaren als een vernedering. Voor de volledigheid: het zijn hun eigen mensen die nu juist dát schip ervoor hebben gecharterd.
Voor meer over dit schip en over Tweety: https://twitter.com/i/moments/912031541403856897

Herkomst van deze foto is me onbekend helaas. Ik heb dit beeld via de Facebook pagina van “República Catalana” die verwijst naar een bericht op Twitter:
https://twitter.com/i/moments/912031541403856897

 
Over de dreigende onbeschoftheid van de woorden “A por ellos!”, zie o.a.:
http://www.cugat.cat/noticies/politica/130864/p.-miserachs-%28mes%29_-_dir-_a-por-ellos%21_-es-d_un-pais-retardat-no-s_adonen-que-el-mon-ha-evolucionat_
 
Intussen is het voor de ontwikkelingen ook relevant om te constateren dat de Spaanse president Rajoy in zijn ontmoeting met zijn Verenigde Staten collega Trump niet de bijval heeft gekregen waar hij wellicht op had gehoopt: de president van de VS zou hebben verklaard dat hij persoonlijk zou willen zien dat Spanje een eenheid zou blijven maar dat hij verwacht dat de Catalanen toch hun referendum willen houden; én dat het conflict al eeuwenoud is (“I’ve been watching that unfold but it’s actually been unfolding for centuries”) dus, tja….
Tja, wat? Wat is het standpunt nu eigenlijk inzake het zelfbeschikkingsrecht van dat volk nu het al eeuwenlang in het geding is? De Verenigde Staten willen het natuurlijk liever ook niet zien gebeuren. Maar de zelfgekozen kampioen van de vrije wereld kan zich ook moeilijk uitspreken tegen de democratische uitdrukking van de wil van de Catalanen. Begrijpelijk genoeg is de kwestie aldus ontweken. Zie hiervoor: http://www.catalannews.com/politics/item/trump-says-that-catalans-will-oppose-madrid-s-referendum-ban
 
Hoewel ontweken? Op TV3 hoorde ik Trump nu verder zeggen, in een ander geciteerd gedeelte van de persconferentie, dat hij de Catalanen op het hart zou willen drukken om vooral bij Spanje te horen. “I really think the people of Catalonia would stay with Spain […] I think it would be foolish not to. You’re talking about staying with a truly great, beautiful and very historic country.”

(https://www.thelocal.es/20170927/trump-think-the-people-of-catalonia-would-stay-with-spain). Trump weet klaarblijkelijk niet dat Catalunya minstens nét zo “historic” is als Castilië, zo niet “more historic”, en beslist “much more historic” dan Spanje, dat immers een relatief recent gevormde nationale staat is. Maar ja, geschiedenislessen lijkt Trump sowieso nooit te hebben gevolgd.

Noot 1 (aangemaakt op 29-09-2017). Op 9 september viel de Guardia Civil de redactie binnen van het nieuwsweekblad nieuwsblad El Vallenc. De directeur, Francesc Fabregas, is ervan beschuldigd het aanstaande illegale referendum te faciliteiten. Drie zaken zijn deze journalist ten laste gelegd: weigering om mee te werken met het onderzoek, misbruik van publieke middelen, ongehoorzaamheid (“El director del Setmanari El Vallenc està investigat per la Guàrdia Civil per presumpte col·laborador necessari en tres delictes en relació a l’1 d’octubre: prevaricació, malversació de fons públics i desobediència”, El Vallenc website 09-09-2017).  hem is gevraagd lijsten met namen te overhandigen, wat hij heeft geweigerd te doen. Er zijn laptops en documenten in beslag genomen voor verder onderzoek. Zie hiervoor de berichten op de website van El Vallenc zelf vanaf die dag (inz. het bericht van de namiddag). Internationaal kreeg deze inval aandacht mede dankzij de reactie van Julian Assange. Veel later is, in een ander incident van machtsmisbruik ter intimidatie van de pers, een radiojournaliste aangeklaagd. “The Union of Guardia Civil officers has sued Catalan journalist and radio news presenter Mònica Terribas over allegations that she “endangered” police operations when she asked listeners to report on recent anti-referendum raids, thus “implicitly encouraging disorderly conduct”. Terribas, one of Catalonia’s most well-known journalists, is the director and lead anchor of “El Matí de Catalunya Ràdio”, the morning daily news program on Catalan public radio.” (Catalan News 25 september 2017; zie ook La Vanguardia 25-09-2017 in het Castilliaans).