Gisteren heb ik de livestream van het “debat” over Gaza gevolgd. Nou ja, “debat”…. Het was eigenlijk een reeks spreekbeurten die elkaar slechts opvolgden zonder verdere consequenties met zo nu en dan een interruptie. Ik hoorde, zoals verwacht, eigenlijk alleen verstandige dingen in de optredens van Teunissen (PvdD), Van Baarle (DENK) en Dobbe (SP); en in veel mindere mate (want enorm beperkt tot slechts het probleem van voedselhulp) hadden Paternotte (D66) en Piri (PvdA/GL) toch ook nog wel een paar momenten. (Fair enough.) De rest was complete labbekak, pure onzin, Zionistische dweperij of kille Realpolitik. De antwoorden van de minister waren, zoals we konden verwachten, echt te droevig voor woorden — Veldkamp denkt dat ze goed bezig zijn en dat Nederland zelfs een voortrekkersrol vervult in de bekritisering van Israel’s handelen. De legacy media spraken vanochtend van een “fel debat” ––– o echt? ––– met soms een toon die “men” typerend acht voor de nieuwe grofheid in de politiek (RTL, NOS, NPO Radio1). Daarmee doelden ze nu eens niet op bijvoorbeeld de PVV of de SGP, die verkondigden dat de Gazanen een mooie kans op een prachtige eigen staat zouden hebben gegund gekregen door Israel, maar die na bakken met geld te hebben ontvangen, er alleen maar een terroristisch nest met tunnels en raketten van zouden hebben gemaakt. Over grove verdraaiïngen gesproken. Ze doelden evenmin op de “realistische” / “Realpolitike” visie van de VVD volgens welke de Palestijnen kennelijk maar gewoon moeten slikken en wij maar klaarblijkelijk gewoon met de westerse goegemeente moeten meebewegen. Alle pogingen van de dissidente partijen om de Nederlandse regering tot werkelijke actie te bewegen, bijvoorbeeld krachtens de ondertekening van het Genocide Conventie, werden door van den Burgh met arrogantie terzijde geschoven. (We hebben inmiddels al van Michiel Servaes gehoord hoe ze bij de VVD denken over internationaal recht toen Rutte dat terzijde schoof in het gesprek met hulporganisaties in november 2023: “ach ja, dat internationaal recht”, zou Rutte hebben gezegd, “complex en multi-interpretabel”.) Nee, de “felle” en kennelijk “grove” toon zou gisteren zijn gezet door onder meer Paternotte’s opmerking dat van den Burgh zich gedroeg alsof hij slechts een portefeuille van binnenvaart zou hebben in plaats van die van buitenlandse zaken omdat hij in deze context een bagatel maakte van de mogelijke effectiviteit van Nederlandse maatregelen terwijl hij eerder in de context van Oekraïne had benadrukt dat een Nederlands intitiatief grote impact zou hebben. Misschien waren de leden van de anti-revolutionaire partijen op rechts en hun bijbehorende journalisten ook een beetje geschrokken van de terechte kanttekeningen die Thierry Baudet (Jawel, wie had dát verwacht) twee keer plaatste bij de misplaatste nadruk op het lot van 20 Israelische gijzelaars in Gaza tegenover dat van meer dan tienduizend zogenaamde Palestijnse “gevangenen” waaronder zeker 440 kinderen. Daar ging natuurlijk niemand op in: niet meer over lullen! En “men” stoorde zich natuurlijk VOORAL aan de toon van Stephan van Baarle met diens rake observaties als “Netanyahu is de Hitler van de 21e eeuw” (WAAR!) en “dit kabinet heeft politiek bloed aan de handen” (OOK WAAR!). Dat laatste vond de minister echter pas echt “onbetamelijk” en hij kreeg veel bijval. Zoals gebruikelijk gaat het in Nederland immers steeds om de VORM en niet de INHOUD. De journalisten zijn hier vooral geïnteresseerd in “de toon”. Van Baarle had gelijk dat hij iets van de verschrikkingen in de discussie wilde brengen (kinderen die in hun kruis worden geschoten terwijl ze voedsel komen ophalen). Ook Teunissen, Dobbe, Paternotte en Piri wezen regelmatig op de urgentie. Er moet NU iets substantieels gebeuren. Maar zo werkt het niet in Nederland. Laten we wel rustig, beleefd en beheerst blijven. Rustig aan, dan breekt het (rode) lijntje niet.